Wat voel ik als ik diep in mijzelf kijk?

Is het pijn, is het verdriet,

is het jaloezie of boosheid?

Proef ik daar bitterheid, het gal?

Droom ik mijn leven,

hou ik vast aan iets wat niet is?

Ben ik te bang om los te laten,

een nieuwe koers te varen?

Twijfel, zuchten, denken en doen.

Relativeren, confronteren, nadenken.

Het is allemaal zo makkelijk.

Je gooit het bijltje er bij neer.

Klaar.

Over.

Maar niets hiervan is waar.

Het zegt mij alleen maar dat ego wint.

Dat het nooit iets voorstelde.

Dat bezit de hoofdreden was om te houden van.

Liefde zie ik in vele vormen,

nadenken en kijken naar horen hierbij.

Ik reis een reis die ik nog niet eerder maakte,

ik zie mij geconfronteerd met mijn moraal,

gerelateerd aan het maatschappelijke moreel.

Na de pijn, en het verdriet, de jaloezie,

merk ik nu langzaam de groei,

het anders kijken naar het leven.

Wat is de waarde van het leven,

als je maar met een half blik kijkt?

Het is zo kostbaar,

ik wil het niet verliezen,

maar ook geen energie in verliezen.

Ik wil leven en delen met fijne mensen,

mensen die liefde geven en willen ontvangen.

Die over en weer voor elkaar klaar staan.

Ik kijk naar jou en leer zoveel over mijzelf.

Je bent lief en zacht,

zing je lied, zing het luid.