Ik zie een mooie bloem.

Met een ranke steel,

staat ze stevig in de grond.

Met warme kleuren in haar knop.

Tussen de grassen en de kruiden,

is zij de enige.

Ik zou haar kunnen plukken,

in een vaas zetten.

Dan kan ik er de hele dag naar kijken.

Maar haar pracht en glorie,

is dan zo snel verdwenen.

Een verwelkte en slappe steel,

is dan al wat rest.

Morgen kan ik weer kijken,

en de dag daarop weer,

naar haar mooie kleuren,

hoe ze daar mooi staat te zijn.

Niet alleen voor mij,

Maar allen die van deze bloem kunnen genieten.

Ik kijk nog een keer,

en loop dan verder.

Tot morgen,

natuurlijke schoonheid.